Οι αριστεύσαντες μαθητές στις Πανελλήνιες Εξετάσεις με βάση το γενικό βαθμό πρόσβασης το έτος 2012-2013:
- Νίκος Καραβασίλης
- Βασίλης Γκόλιας
- Ιουλία Ρώση
Νίκος Καραβασίλης, Τεχνολογική Κατεύθυνση
Ένας κύκλος που κλείνει
Αν και πέρασαν μόλις τρία χρόνια από τη στιγμή που ήρθα στο Σχολείο, έχω οπλιστεί με πολλές εμπειρίες και συναισθήματα. Μέσα από τις δραστηριότητες , τις εκδρομές και τις εκδηλώσεις, γαλουχήθηκα στο πνεύμα της ομαδικότητας, της άμιλλας και κυρίως κατάλαβα τη σημασία και την σπουδαιότητα της μόρφωσης. Ακόμη, τα τελευταία τρία χρόνια έκανα σημαντικές γνωριμίες και φιλίες μέσα από τις οποίες διδάχθηκα πολλά.
Ο ανταγωνισμός πάντα υπήρχε μεταξύ μας αλλά ποτέ δεν αλέσθηκε στις μυλόπετρες των πονηρών σκέψεων και του αθέμιτοι ανταγωνισμού. Με άλλα λόγια πάντα κυριαρχούσε ένας εποικοδομητικός ανταγωνισμός με τους άλλους αλλά κυρίως με τον ίδιο μου τον εαυτό, που σε συνδυασμό με το πείσμα και το πάθος συντελούν στην επιτυχία και στην ικανοποίηση των στόχων. Αναμφισβήτητα τα στοιχεία αυτά συνθέτουν την συνταγή της επιτυχίας κατά τη διάρκεια της Γ΄ Λυκείου. Αν και η τελευταία τάξη του σχολείου αποτελεί την πιο ψυχοφθόρα, είναι ωστόσο ένα σημαντικό τεστ αντοχής, υπομονής και επιμονής. Δεν αρκεί το μυαλό και η εξυπνάδα για την επιτυχία. Αντιθέτως, πίσω από κάθε επιτυχία κρύβεται μία αδιάκοπη προσπάθεια. Έτσι και η επιτυχία στις Πανελλήνιες αντανακλά μία προσπάθεια που χρονολογείται από το Γυμνάσιο. Επιπρόσθετα, η επιτυχία είναι συνάρτηση και της ψυχολογικής κατάστασης του μαθητή. Γι΄ αυτό θα πρέπει να πρυτανεύει η αυτοπεποίθηση, διότι χρωματίζει την αυτοεκτίμηση και θα πρέπει να περιορίζεται η απογοήτευση. Είναι σημαντικό στο πρόσωπο του υποψηφίου μαθητή να σκιαγραφείται ένα χαμόγελο και όχι μία άτονη έκφραση αυτοϋποτίμησης. Τέλος, οι Πανελλήνιες απαιτούν αυτογνωσία, δηλαδή ο καθένας να γνωρίζει τις ικανότητες και τα όριά του. Ως απόρροια οι στόχοι που θα θέτει, θα είναι ρεαλιστικοί και όχι προϊόν των πολυπόθητων ονείρων του.
Αν και το σχολείο τελείωσε, ένας νέος κύκλος ανοίγει, το Πανεπιστήμιο, το οποίο αποτελεί μια εξίσου σημαντική ευθύνη για τον ενήλικα πλέον μαθητή. Απαιτείται ωριμότητα και υπευθυνότητα και κυρίως ένα πρόγραμμα που να συνδυάζει διασκέδαση και σπουδές.
Ελπίζω όλη η προσπάθεια που καταβάλλουν κάθε χρόνο χιλιάδες παιδιά να μην μείνει ατελέσφορη και να μπορέσει κάποια μέρα να ελαχιστοποιηθεί το πρόβλημα της ανεργίας των νέων, καθώς μας γεμίζει με φόβο, αγωνία και απογοήτευση.
Εύχομαι καλή επιτυχία σε καθηγητές και συμμαθητές.
Βασίλης Γκόλιας, Θετική Κατεύθυνση
«Ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων αρχίζει πάντοτε με ένα βήμα» (Λάο Τσέ)
Όταν πρωτοήλθα στα Εκπαιδευτήρια «Αθηνά» πριν δύο χρόνια, κατάλαβα πώς ένα τέτοιο σχολείο αρμόζει σε μαθητές με στόχους. Παρότι πολλοί μαθητές, όταν αλλάζουν σχολικό περιβάλλον, δύσκολα προσαρμόζονται στο καινούργιο, για μένα η περίοδος προσαρμογής παρήλθε σχεδόν αμέσως. Απ’ την πρώτη μέρα, τόσο το χαρούμενο σχολικό περιβάλλον, όσο και η φιλική διάθεση μαθητών και διδασκόντων καθώς και η οργανωμένη και άρτια μέθοδος διδασκαλίας, που αναζητούσα, έκαμψαν τους λιγοστούς ενδοιασμούς.
Αφού προσαρμόστηκα, αμέσως ξεκίνησα την προσπάθεια με απώτερο σκοπό την επιτυχία στις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Έχοντας ως πυξίδα τη φράση: «Ό,τι δεν μας συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά», που τονίζει την αξία της προσπάθειας και της τόλμης με στόχο την επιτυχία, ξεκίνησα τον αγώνα. Ο αγώνας αυτός ήταν μακρύς και κουραστικός. Απαιτούσε άρτια προετοιμασία, ψυχική θέληση και πνευματική ωρίμανση. «Η γνώση θέλει κόπο» και «χωρίς προσπάθεια δεν υπάρχει τροφή». Χρειάστηκαν ώρες και ώρες καθημερινής μελέτης και επαναλήψεων. Αναγκαία ήταν και η συλλογή των εκάστοτε αποριών, ώστε να λυθούν και να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Παράλληλα, με μένα, ως συμμαθητές μου, αγωνίζονταν όλοι οι καθηγητές μου, που ήταν κοντά μου σε ό,τι τους χρειαζόμουν και με ενδυνάμωναν ψυχικά με τα ενθαρρυντικά λόγια τους. Επιπρόσθετα, το κλίμα μεταξύ των συμμαθητών μου λειτουργούσε ενισχυτικά. Το γέλιο, οι πλάκες, τα αστεία, τα ανέκδοτα ήταν καθημερινή υπόθεση. Έτσι, χωρίς καν να το καταλάβω, οι ημέρες πέρασαν και έφτασε ο καιρούς των Πανελληνίων Εξετάσεων.
Οι ημέρες των Πανελληνίων έχουν έντονα χαραχθεί στην μνήμη μου. Τις πρώτες ημέρες το άγνωστο της διαδικασίας σου προκαλεί λίγη ανασφάλεια. Ωστόσο, η αβεβαιότητα, καθώς περνάμε οι ημέρες, εξαφανίζεται. Πολλοί μαθητές έχουν άγχος. Αξίζει να αναφέρω πως το άγχος αυτό πηγάζει από εμάς τους ίδιους, αφού, όσο καλύτερη προετοιμασία έχει κάνει ο κάθε μαθητής, τόσο μεγαλύτερη σιγουριά έχει για τις δυνατότητές του. Δίκαια ο Μπρεχτ είχε πει: «Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, ενώ αυτός που δεν αγωνίζεται έχει ήδη χάσει». Έτσι, όσο περισσότερο κοπιάσεις, τόσο ο πυρσός της σιγουριάς θα φωτίσει την ψυχή σου. Αλλιώς, το άγχος σε κατατρώγει, θολώνει τον νου και εξοβελίζει τις αντιστάσεις του. Για πολλούς αυτό αποδεικνύεται μοιραίο. Τελικά, τώρα με την απόσταση οι εξετάσεις δεν είναι τόσο τρομακτικές όσο μας τις παρουσιάζουν ενίοτε οι γύρω μας, απλά απαιτείται προετοιμασία και ψυχικό σθένος.
Μετά το πέρας των εξετάσεων είναι ελεύθερος και αναμένεις την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Τα ευχάριστα αποτελέσματα πλημμυρίζουν το θυμικό με συναισθήματα χαράς, ανακούφισης, συγκίνησης. Η επιτυχία λειτουργεί λυτρωτικά ως δικαίωση για τους κόπους δύο ετών και είναι το πρώτο βήμα για την επίτευξη ενός μεγάλου ονείρου.
Βέβαια, ο αγώνας για την κατάκτηση του ονείρου ποτέ δεν σταματά, αλλιώς «σε είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες, παρά για εκείνα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά απ’ το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε. Ονειρέψου. Ανακάλυψε!»
Ιουλία Ρώση, Θεωρητική Κατεύθυνση
Kανείς δεν μπορεί να σε πείσει να κάνεις κάτι καλύτερα από τον ίδιο σου τον εαυτό…
Όταν η τελευταία σχολική χρονιά ξεκίνησε, δεν είχα συνειδητοποιήσει πως στο τέλος αυτής θα συμμετείχα κι εγώ σε αυτή τη δοκιμασία που ονομάζεται «Πανελλήνιες Εξετάσεις». Παρότι καθηγητές και γονείς πάσχιζαν να με πείσουν ότι, όντως, αυτή θα είναι η τελευταία χρονιά που θα κάθομαι σε σχολικά θρανία, η έκπληξη μου και η προσωπική μου προσπάθεια να το κατανοήσω έπαιξαν καθοριστικότερο ρόλο. Κι αυτό ήταν και το πρώτο μου μάθημα που κέρδισα από αυτή τη χρονιά: κανείς δεν μπορεί να σε πείσει να κάνεις κάτι καλύτερα από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Τα μαθήματα εντός ύλης, τα κεφάλαια της Ιστορίας που μάθαινα απέξω, τα άγνωστα που έλυνα μανιωδώς στα Αρχαία, όχι επειδή μου το επέβαλαν αλλά γιατί είχα μια «τρέλα» από μόνη μου με το αρχαίο κείμενο, η λεπτομερής ανάλυση κάθε κειμένου στη Λογοτεχνία, οι μικρές και εντελώς συνδυαστικές ερωτήσεις της Βιολογίας, η αγωνιώδης και ποτέ άριστη Έκθεση, και η ξένη γλώσσα των Λατινικών που έμαθα να χρησιμοποιώ σε χρόνο ρεκόρ, τριγυρίζουν αυτή τη στιγμή στο νου μου σαν μια ιστορία που συνέβη, αν μη τι άλλο, όχι στο τόσο κοντινό παρελθόν μου.
Ορισμένες φορές τυχαίνει να με ρωτούν παιδιά μικρότερης ηλικίας, κυρίως αυτά που τώρα θα ακολουθήσουν τις σπουδές της τρίτης Λυκείου, πόσο πολύ διάβασμα χρειάζεται αυτήν την χρονιά. Χαμογελώ κρυφά όταν απογοητεύονται λιγάκι από την απάντηση που τους δίνω: πέρα από το διάβασμα, που, κακά τα ψέματα, είναι «τεραστίων διαστάσεων» σε αυτή την τελευταία χρονιά, τον πιο σημαντικό ρόλο παίζει η μεθοδικότητα και η καλή διάθεση. Η τέλεια συνταγή κατά τη γνώμη μου είναι να ξυπνάς με χαμόγελο κάθε πρωί, να είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου, να μην αφήνεις τίποτε αρνητικό να σε επηρεάζει και αργά αλλά σταθερά να χτίζεις με μικρά βήματα το δρόμο που θα περπατήσεις ως το τέλος της χρονιάς.
Έπειτα, με ρωτάνε αν είναι ανάγκη να αφήσουν στο περιθώριο τη ζωή τους προκειμένου να αφοσιωθούν στα μαθήματα. Και πάλι η απάντηση μου μοιάζει απογοητευτική: η ζωή χρειάζεται ένα μέτρο, το διάβασμα είναι το αλάτι της χρονιάς, αλλά οι φιλίες και οι στενοί δεσμοί με ανθρώπους που σε στηρίζουν, είναι το πιπέρι και δεν πρέπει να τις διαγράφει κανείς από το πρόγραμμά του. Πέρα από τις πολλές ώρες που αφοσιώθηκα στην ύλη και στα εκτός ύλης αυτή τη χρονιά, πάντα υπήρχε δίπλα μου ένας ζεστός κύκλος από συγγενείς και φίλους που με στήριζαν και με στήριξαν έως την τελευταία μέρα, ο καθένας με τον τρόπο του και τους ευχαριστώ πραγματικά μέσα από την καρδιά μου για όσα με ώθησαν να καταφέρω.
Για να κλείσω αυτό το μονόλογο..χρειάζεται να σκεφτώ λίγα λεπτά. Έχω τόσες όμορφες αναμνήσεις από όσα έζησα αυτές τις τελευταίες μου σχολικές μέρες που θα χρειαστώ λίγο χρόνο για να απομονώσω τις πιο ξεχωριστές. Αν είναι πάντως κάτι για το οποίο είμαι περήφανη για τον εαυτό μου μετά από αυτή τη δοκιμασία δεν είναι ούτε τα μόρια που συγκέντρωσα, ούτε τόσο οι βαθμολογίες που «άξιζε» το κάθε γραπτό μου. Είμαι περήφανη για το ότι κατόρθωσα να διατηρήσω ένα μέτρο, κατόρθωσα να έχω πάντα ένα χαμόγελο και μια θετική σκέψη για το τέλος, κατόρθωσα να μην χάσω ούτε ένα λεπτό από τη ζωή μου. Και το κυριότερο: διάβασα πολύ, περισσότερο από ό,τι κάθε άλλη φορά στη ζωή μου, αλλά εκείνο που με χαροποιεί ακόμη και τώρα είναι πως ό,τι διάβαζα μου προκαλούσε ευχαρίστηση και όχι δυσαρέσκεια, δεν ήταν για μένα αγγαρεία. Και τώρα, που μπορώ πλέον να ατενίσω το μέλλον με μεγαλύτερη σιγουριά, χαμογελώ ξανά όταν αναλογίζομαι όσα πέρασαν και την προσπάθεια μου και συμβουλεύω τον καθένα να πράξει όπως έπραξα: γιατί για μένα οι «Πανελλήνιες Εξετάσεις» ήταν μια εμπειρία μοναδική, της οποίας χάρηκα που αποτέλεσα μέρος.