Η τετραήμερη εκδρομή μας στην Πάτρα την Πέμπτη 2 Απριλίου αποτέλεσε αφορμή για ένα διάλειμμα που το χρειαζόμασταν όλοι. Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί από τα Τρίκαλα γεμάτοι ενέργεια. Η πρώτη μας στάση έγινε στη Ναύπακτο, όπου φάγαμε και απολαύσαμε την ομορφιά της ανοιξιάτικης θάλασσας. Στη συνέχεια περάσαμε τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, θαυμάζοντας το αρχιτεκτονικό «θαύμα» της σύγχρονης Ελλάδας. Μόλις φτάσαμε στην Πάτρα και τακτοποιηθήκαμε, βγήκαμε στο κέντρο για να γνωρίσουμε την πόλη.
Την Παρασκευή το πρόγραμμα προέβλεπε να επισκεφτούμε την Αρχαία Ολυμπία, δράση που υλοποιήσαμε. Η ξενάγηση πραγματοποιήθηκε υπό βροχή, αλλά είχε την γοητεία της. Στο μουσείο θαυμάσαμε – μεταξύ άλλων- τον Ερμή του Πραξιτέλη. Μετά πήγαμε στο οινοποιείο Achaia Clauss, ένα από τα παλαιότερα της Ελλάδας, όπου ενημερωθήκαμε για τη παραγωγή του κρασιού στο πέρασμα των χρόνων, και το βράδυ συνεχίσαμε την «εξερεύνηση» στα στενά της Πάτρας.
Το Σάββατο ήταν ίσως η πιο γεμάτη μέρα. Πήραμε τον δρόμο με το λεωφορείο για τα Καλάβρυτα μία διαδρομή μέσα στο πράσινο που ήταν μαγική! Είδαμε την Αγία Λαύρα, το Μέγα Σπήλαιο και περιηγηθήκαμε στο Σπήλαιο των Λιμνών. Σταματήσαμε, επίσης, στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος, μια στιγμή που μας συγκίνησε όλους και μας έκανε να «βιώσουμε» την ιστορία μας και να καταλάβουμε τη σκαιότητα του Ναζισμού.
Την τελευταία μέρα της εκδρομής μας, που ήταν Κυριακή των Βαΐων, επισκεφθήκαμε τον Άγιο Ανδρέα. Λόγω της ημέρας η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ξεχωριστή – απόλυτα κατανυκτική. Εκείνο που μας άφησε άναυδους ,βέβαια, ήταν ο τεράστιος τρούλος του ναού, που είναι από τους μεγαλύτερους στην Ελλάδα, με τον χρυσό σταυρό στην κορυφή του να φαίνεται από παντού!
Στο τέλος της ημέρας πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Αν και ο καιρός δεν ήταν σύμμαχός μας, εμείς δεν πτοηθήκαμε. Διασχίσαμε την Ιόνια Οδό και κάναμε μια τελευταία στάση στα Γιάννενα για φαγητό και βόλτα στη λίμνη. Όταν επιστρέψαμε στη πόλη μας, είμασταν ιδιαίτερα κουρασμένοι αλλά απόλυτα ενθουσιασμένοι, γεμάτοι νέες ανεξίτηλες εμπειρίες. Εμπειρίες που θα μας ενώνουν πάντα ως συμμαθητές και ως σχολική κοινότητα.
Μελίτα Μπέσιου, Α’ Λυκείου
