Η εκπαιδευτική εκδρομή της Α’ Λυκείου στην Πάτρα αποτέλεσε το καλύτερο κλείσιμο της φετινής σχολικής χρονιάς καθώς και μία τελευταία εξόρμηση μαθητών και καθηγητών πριν από τις ενδοσχολικές εξετάσεις. Το πρόσχαρο κλίμα αυτής της εποχής του χρόνου συνδυάστηκε άψογα με το φόντο της παραθαλάσσιας πόλης. Την Πέμπτη 4 Μαΐου όλοι εμείς, οι μαθητές της Α’ Λυκείου, από νωρίς το πρωί συγκεντρωθήκαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό Τρικάλων και αφού επιβιβαστήκαμε στα λεωφορεία, συνειδητοποιήσαμε με χαρά ότι το ταξίδι μας μόλις είχε αρχίσει. Οι ώρες στο λεωφορείο γεμάτες φωνές και γέλιο. Έτσι, η ώρα πέρασε και χωρίς να το καταλάβουμε φθάσαμε στον αρχικό μας προορισμό που δεν ήταν άλλος από τη Ναύπακτο. Πρόκειται για μία μικρή παραθαλάσσια πόλη της Αιτωλοακαρνανίας με περισσότερα από 2.500 χρόνια ιστορίας. Εκεί μας δόθηκε άφθονος ελεύθερος χρόνος για να ανακαλύψουμε τις ομορφιές της πόλης αλλά και να απολαύσουμε το φαγητό μας πλάι στο κύμα. Λίγη ώρα μετά την αναχώρησή μας, από τα παράθυρα του λεωφορείου μας, άρχισε να προβάλλει η εντυπωσιακή κρεμαστή γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, η οποία αποτελεί πέρασμα από τη Στερεά Ελλάδα στην Πελοπόννησο. Αφού σταματήσαμε για την καθιερωμένη αναμνηστική φωτογραφία, σπεύσαμε να τη διασχίσουμε. Η διέλευσή μας από την γέφυρα έγινε σε χρόνο μηδέν και η άφιξη μας στην Πελοπόννησο και τα περίχωρα της Πάτρας ήταν πια γεγονός. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη, καθώς σε λίγα λεπτά θα φτάναμε επιτέλους στην πόλη που τις επόμενες μέρες θα αποτελούσε τη βάση για τις εξορμήσεις μας. Στο χρόνο που μας είχε απομείνει πριν τη βραδινή μας έξοδο, τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια του κεντρικότατου ξενοδοχείου μας, απολαμβάνοντας τις ανέσεις του. Το βράδυ δεν άργησε να έρθει και εμείς ξεχυθήκαμε στους δρόμους της πόλης, έτοιμοι να γνωρίσουμε καλύτερα το κέντρο της, αλλά και τη νυχτερινή ζωή της.
Την επόμενη ημέρα ξεκινήσαμε για τα Καλάβρυτα. Το πρόγραμμα της ημέρας ήταν γεμάτο, με πρώτη στάση ιστορικού περιεχομένου την Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας. Η Μονή αυτή είναι μια από τις παλαιότερες του ελληνικού και κυρίως του πελοποννησιακού χώρου. Με την είσοδο μας στον προαύλιο χώρο του Ναού, αισθανθήκαμε δέος και συγκίνηση, καθώς βρισκόμασταν εκεί όπου, σύμφωνα με την ιστορία, ξεκίνησε ο αγώνας για την ελευθερία του Έθνους. Τα αισθήματα αυτά ενισχύθηκαν τόσο στην όψη του αγέραστου πλατάνου, κάτω από τον οποίο συγκεντρώνονταν οι οπλαρχηγοί της επανάστασης, όσο και στο εσωτερικό της Μονής, όπου φυλάσσεται το Λάβαρο της επανάστασης. Έπειτα σειρά είχε το μνημείο του ολοκαυτώματος όπου με δέος ακούσαμε την λεπτομερή διήγηση των τραγικών γεγονότων της 13ηςΔεκέμβρη του 1943. Είχαμε μείνει όλοι άναυδοι με την ανελέητη μαζική εκτέλεση των άμαχων Καλαβρυτινών από τα γερμανικά στρατεύματα και την ωμότητα των πράξεών τους. Επόμενη στάση ήταν η μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Πρόκειται για την αρχαιότερη Μονή της Ελλάδος, η οποία ήταν χτισμένη στο εσωτερικό ενός δυσπρόσιτου βράχου, η φυσική ομορφιά του οποίου είναι απαράμιλλη. Μετά την επίσκεψη, γευματίσαμε σε μια κοντινή ταβέρνα με θέα το καταπράσινο τοπίο. Η αναχώρησή μας από τα Καλάβρυτα θα πραγματοποιούνταν με τον περιβόητο οδοντωτό σιδηρόδρομο,και με σταθερά χαμηλή ταχύτητα ρυθμό ξεκίνησε η περιήγησή μας στο φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού. Εκεί αποτυπώσαμε τις εικόνες που βλέπαμε με τις φωτογραφικές μας μηχανές, κρατώντας την φυσική ομορφιά που αντικρίζαμε ανεξίτηλα στο μυαλό και την καρδιά μας. Ύστερα από την πληθώρα εμπειριών αυτής της ημέρας μας δόθηκε ελεύθερος χρόνος, για να απολαύσουμε τη νυχτερινή ζωή της Πάτρας, με πολλές βόλτες στο κέντρο της και τα πανέμορφα καταστήματά της.
Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε νωρίς για τον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Ολυμπίας. Η Ολυμπία υπήρξε το πιο δοξασμένο ιερό της αρχαίας Ελλάδας, αφιερωμένο στον Δία και φυσικά ο τόπος διεξαγωγής των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων. Ξεκινήσαμε την ξενάγησή μας από τον εξωτερικό χώρο και το φημισμένο στάδιο της αρχαιότητας, όπου συμμαθητές μας διεξήγαγαν αγώνα δρόμου. Συνεχίσαμε την περιήγηση μας στο περίφημο αρχαιολογικό μουσείο, όπου μέσα από την ενδιαφέρουσα και λεπτομερή ξενάγηση μας μπορέσαμε να αντλήσουμε πληροφορίες για παγκοσμίως αναγνωρισμένα έργα όπως ο Ερμής του Πραξιτέλη και η Νίκη του Μενδαίου Παιωνίου. Όταν η ξενάγηση έφτασε στο τέλος της, κατευθυνθήκαμε στο κέντρο της Ολυμπίας, όπου γευματίσαμε όλοι μαζί σε ένα παραδοσιακό ταβερνάκι κάτω από την αγκαλιά του ζεστού ήλιου.
Νωρίς το απόγευμα αποχαιρετίσαμε βαθύτατα συγκινημένοι την ιστορική Ολυμπία και προτού επιστρέψουμε στην Πάτρα, είχαμε την δυνατότητα να γνωρίσουμε το παλαιότερο ελληνικό οινοποιείο, την AchaiaClauss, που ιδρύθηκε το 1861. Εκεί πραγματοποιήθηκε η πρώτη παραγωγή της Μαυροδάφνης. Πρόκειται για ένα γλυκό σκουρόχρωμο κρασί με την βοήθεια του οποίου το οινοποιείο κατέκτησε τη γενική αναγνώριση που έχει και διατηρεί μέχρι και σήμερα. Επιπλέον, το AchaiaClauss περιέχει και τα αφιερωματικά βαρέλια, δηλαδή βαρέλια με παλαιωμένη Μαυροδάφνη που είχαν αφιερωθεί σε εξέχοντα πρόσωπα της Ελλάδας και της παγκόσμιας σκηνής. Αφού, λοιπόν, λάβαμε τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ιστορία του Κλάους και την προέλευση του ονόματος της Μαυροδάφνης, μας δόθηκε η δυνατότητα να αγοράσουμε και εμείς κρασιά της αρεσκείας μας. Δυστυχώς, το τελευταίο μας βράδυ στην Πάτρα είχε φτάσει πολύ γρηγορότερα απ’ ό, τι υπολογίζαμε.
Την τελευταία μέρα περιπλανηθήκαμε για τελευταία φορά στο κέντρο της πόλης, απολαμβάνοντας τα αγαπημένα μας πλέον μέρη υπό το φως του ηλίου. Κατόπιν, σειρά είχε η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, πολιούχου προστάτη της πόλης. Η μνημειώδης αρχιτεκτονική της, όπως και το εσωτερικό της, δημιουργούν στον επισκέπτη ένα αίσθημα κατάνυξης από τη πρώτη κιόλας όψη. Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το λιμάνι του Ρίου, προκειμένου να επιβιβαστούμε στο καραβάκι που θα μας μετέφερε στη Στερεά Ελλάδα. Με τον τρόπο αυτό καταφέραμε να παρατηρήσουμε την κατασκευή της γέφυρας «Χαρίλαος Τρικούπης» από μια άλλη οπτική γωνία. Φτάνοντας στο Αντίρριο και έχοντας πλέον αποχαιρετίσει οριστικά την Πάτρα, κινηθήκαμε μέσω της Ιονίας Οδού προς τα Ιωάννινα. Εκεί περπατήσαμε στο γραφικό λιμανάκι , περιηγηθήκαμε στα πλακόστρωτα δρομάκια και γευματίσαμε πλάι στην καταγάλανη λίμνη. Με την τελευταία μας στάση να έχει φτάσει στο τέλος της λίγες ώρες αργότερα το ταξίδι μας έφτασε στο τέλος του, με την άφιξή μας στα Τρίκαλα. Έπειτα από όλα αυτά τα εντυπωσιακά μέρη η εκδρομή μας έλαβε τέλος. Μακάρι να είχαμε την δυνατότητα να μέναμε περισσότερες μέρες, ώστε να μπορούσαμε να αποκομίσουμε ακόμη περισσότερες γνώσεις, ακόμα περισσότερες εμπειρίες… Εφόσον αυτό όμως ήταν αδύνατο, εμείς κρατάμε τα γέλια, τη χαρά, ακόμα και κάποιες δυσάρεστες στιγμές να μας θυμίζουν πως το φετινό μας ταξίδι… ήταν ταξίδι ζωής!
Πάνος Μπολομύτης,
Μαθητής της Α’ Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων «Αθηνά»
