Με ανυπομονησία περιμέναμε όλοι την τελευταία εκδρομή της χρονιάς, που θα άφηνε με τη σειρά της πίσω της εκείνη την γλυκιά αίσθηση διασκέδασης και ανεμελιάς που τόσο χρειαζόμασταν μετά από μια απαιτητική χρονιά μαθημάτων. Έτσι, την Πέμπτη 25 Απριλίου αναχωρήσαμε από τον σιδηροδρομικό σταθμό Τρικάλων, με πρώτο προορισμό την Ναύπακτο, η οποία μας καλωσόρισε με τους όμορφους γραφικούς δρόμους της και την παιχνιδιάρική της θάλασσα, που υπήρξε ‘ζωηρή’ συνοδός σε όλους μας τους περιπάτους. Αφού μας δόθηκε εκεί άφθονος ελεύθερος χρόνος να εξερευνήσουμε και να απολαύσουμε το φαγητό, συνεχίσαμε τον δρόμο μας, μην περιμένοντας την όμορφη έκπληξη που θα συναντούσαμε.
Η Ολυμπιακή Φλόγα έκανε ακριβώς εκείνη τη μέρα το πέρασμα της στην Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, στο πλαίσιο της επετείου για τα 20 χρόνια από την έναρξη της λειτουργίας της μεγαλύτερης γέφυρας στην Ελλάδα. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας, συνέπεια αυτής της εξαιρετικά τιμητικής διαδικασίας, σίγουρα δεν μας εμπόδισε στο να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Εμείς επιβιβαστήκαμε ακάθεκτοι στο καραβάκι που θα μας οδηγούσε τελικά στην Πάτρα, τον τοπ προορισμό μας, δίνοντάς μας την ευκαιρία να θαυμάσουμε την πολυπόθητη γέφυρα. Και κάπως έτσι, λοιπόν, φτάσαμε και στο ξενοδοχείο, ενθουσιασμένοι ήδη για την πρώτη μας έξοδο στο κέντρο της πόλης το ίδιο βράδυ, και ακόμη πιο ενθουσιασμένοι για τις μέρες που θα ακολουθούσαν.
Η δεύτερη μέρα της εκδρομής μας ήταν στο μεγαλύτερο μέρος της αφιερωμένη στην αρχαία Ολυμπία, έναν διεθνή προορισμό αφιερωμένο στον Αθλητισμό, τον Πολιτισμό και την Ειρήνη. Μετά από μια ευχάριστη δίωρη διαδρομή στο όμορφο φυσικό σκηνικό της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, φτάσαμε σε έναν χώρο που δε χρειάζεται συστάσεις, έναν ασύγκριτο προορισμό με παγκόσμια ακτινοβολία, έναν τόπο που αποτυπώνει ξεκάθαρα την αίγλη του αρχαίου πολιτισμού και την πνευματική κληρονομιά της Ελλάδας.
Κρυμμένο στην πανέμορφη κοιλάδα του ποταμού Αλφειού άνθησε εδώ το πιο δοξασμένο ιερό της αρχαίας Ελλάδας, ενώ, παράλληλα, καθιερώθηκε στο πανελλήνιο ως το σημαντικότερο αθλητικό κέντρο, αφού εδώ γεννήθηκαν οι σπουδαιότεροι αγώνες της αρχαίας Ελλάδας, οι Ολυμπιακοί, ένας θεσμός με κύρος και λάμψη από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Η ξενάγησή μας στο μουσείο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα ταξίδι στο χρόνο που μας έφερε σε επαφή με μοναδικά γλυπτά όπως τον «Ερμή του Πραξιτέλη» και τη «Νίκη του Παιωνίου», με την πλουσιότερη στον κόσμο συλλογή χάλκινων αντικειμένων από όπλα και ειδώλια και πολλά άλλα ευρήματα ανεκτίμητης αξίας. Η επίσκεψή μας σ΄ αυτόν τον «κάλλιστον τόπον» σύμφωνα με τον Πίνδαρο, συνεχίστηκε με την περιήγησή μας στον εξωτερικό χώρο όπου θαυμάσαμε το Ηραίο, εξερευνήσαμε την Παλαίστρα και το Πρυτανείο, τον ναό του Δία και καταλήξαμε στο Στάδιο. Εκεί νοερά συναντηθήκαμε με τους αθλητές και τους Ελλανοδίκες, είδαμε τους νικητές να στέφονται με τον κότινο και την ίδια στιγμή χειροκροτήσαμε τους ηττημένους μέσα σε ένα χώρο όπου «ο αθλητισμός αρχίζει την πιο θαυμαστή και λαμπρή του ιστορία», σύμφωνα με τον Juan Antonio Samaranch.
Αποχαιρετήσαμε με δέος και σεβασμό την αρχαία Ολυμπία και στρέψαμε το βλέμμα μας στον επόμενο σταθμό της εκδρομής μας, την Achaia Claus το παλαιότερο οινοποιείο στην Ελλάδα. Χτισμένο σε ένα λόφο με εκπληκτική θέα, ιδρύθηκε το 1861 από τον Βαυαρό Gustav Claus. Εκεί, το 1873 γεννήθηκε το γλυκό κόκκινο κρασί που ονομάστηκε μαυροδάφνη προς τιμήν της Ελληνίδας αγαπημένης του Claus με τα όμορφα μαύρα μάτια, της Δάφνης. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ξεναγηθήκαμε στα κελάρια με τα δρύινα σκαλιστά βαρέλια, πήραμε από την ξεναγό μας πολλές σχετικές πληροφορίες και τέλος σταθήκαμε με θαυμασμό στο αυτοκρατορικό κελάρι που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της Sissi, αυτοκράτειρας της Αυστροουγγαρίας. Με ένα μπουκάλι μαυροδάφνη στις αποσκευές μας και αμέτρητες μυρωδιές, ήχους και εικόνες στο μυαλό μας επιστρέψαμε στον Πάτρα. Στον ελεύθερο χρόνο που ακολούθησε πήραμε μια γεύση από τη νυχτερινή ζωή της αχαϊκής πρωτεύουσας, η οποία με τη ποικιλία και τη ζωντάνια της μπορούσε να ικανοποιήσει όλα τα γούστα.
Η τρίτη μέρα της εκδρομής ήταν αφιερωμένη στα Καλάβρυτα. Το πρόγραμμα εκείνης της ημέρας ήταν αρκετά γεμάτο, αλλά και πολύ ενδιαφέρον. Πρώτη μας στάση αποτέλεσε μια από τις παλαιότερες Μονές του ελληνικού και κυρίως του πελοποννησιακού χώρου, η Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, στην οποία εισήλθαμε με ιδιαίτερη συγκίνηση, καθώς είναι ο τόπος απ’ όπου ξεκίνησε ο σκληρός αγώνας των Ελλήνων προγόνων μας για ελευθερία. Ύστερα από την αναμνηστική μας φωτογραφία κάτω από τον συμβολικό πλάτανο, σημείο συγκέντρωσης των οπλαρχηγών της επανάστασης, μεταφερθήκαμε και στο εσωτερικό της μονής, όπου αντικρίσαμε με δέος το λάβαρο της ορκωμοσίας των επαναστατών του 1821. Έπειτα, συνεχίσαμε με την επίσκεψή μας στο μνημείο του ολοκαυτώματος, όπου ακούσαμε με λεπτομέρεια την διήγηση των τραγικών γεγονότων του Δεκέμβρη του 1943. Όλοι με προσοχή ακούγαμε τα μαρτύρια των άμαχων Καλαβρυτινών, που ανελέητα εκτελέστηκαν εκείνη τη μέρα, αφήνοντας πίσω τους παρά μόνο το αίμα και τον πόνο τους. Μία από τις τελευταίες στάσεις της ημέρας ήταν και το Σπήλαιο των Λιμνών, του οποίου οι 13 αλλεπάλληλες κλιμακωτές λίμνες του το καθιστούν μοναδικό στο είδος του στον κόσμο, ενώ πήγαμε και στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, την οποία βρήκαμε εξαιρετικά εντυπωσιακή. Χτισμένη στο εσωτερικό ενός δυσπρόσιτου βράχου, η φυσική ομορφιά του οποίου είναι απαράμιλλη, σίγουρα άξιζε τον απόλυτο θαυμασμό μας. Δεν έλειψε, τέλος, φυσικά και ένα χαλαρό γεύμα ώστε να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας, με υπέροχη θέα το πράσινο τοπίο που μας περίβαλλε. Φάγαμε, μιλήσαμε, ξεκουραστήκαμε, και ήμασταν για ακόμη μια φορά έτοιμοι να αναχωρήσουμε για το ξενοδοχείο μας. Αυτό ήταν και το τελευταίο βράδυ της εκδρομής, οπότε εκμεταλλευτήκαμε τον ελεύθερο χρόνο δοσμένο από τους καθηγητές μας. Οι καρδιές μας δεν ήθελαν να αποχωριστούν την όμορφη νυχτερινή Πάτρα, η οποία με τόση αγάπη φιλοξένησε την ακόρεστη θέληση μας για διασκέδαση και τα χαμόγελά μας.
Η τέταρτη και τελευταία μέρα της εκδρομής ξεκίνησε με την προσκυνηματική επίσκεψη μας στον ιερό ναό Αγίου Ανδρέα, πολιούχου της Πάτρας. Θεωρείται ο μεγαλύτερος ορθόδοξος ναός της Ελλάδας και ένας από τους μεγαλύτερους στα Βαλκάνια. Χωρίς καμία άλλη ενδιάμεση στάση και με προορισμό την πόλη των Ιωαννίνων διασχίσαμε τον Κορινθιακό κόλπο μέσω της μεγαλύτερης σε μήκος καλωδιωτής γέφυρας στον κόσμο Ρίου-Αντιρρίου, η οποία αποτελεί ορόσημο της Ελλάδας του 21ου αιώνα αλλά και όραμα που είχε περισσότερο από εκατό χρόνια πριν ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Χαρίλαος Τρικούπης. Τα Γιάννενα, η πρωτεύουσα της Ηπείρου μας υποδέχθηκαν με έναν ηλιόλουστο ουρανό, ο οποίος ήταν σύμμαχος μας στον ελεύθερο χρόνο που είχαμε εκεί. Οι βόλτες στις όχθες της λίμνης, οι αγορές παραδοσιακών προϊόντων και οι ντόπιες νοστιμιές που γευθήκαμε έκαναν την όμορφη αυτή πόλη να μπει στην καρδιά μας.
Με τις καλύτερες εντυπώσεις στις αποσκευές μας και με ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στα χείλη για τους συνοδούς καθηγητές μας κύριο Μανάκο Δημήτρη, αρχηγό της εκδρομής, κυρία Βούρλα Παρασκευή, κύριο Λαγούδη Αντώνη αλλά και στον ακούραστο οδηγό μας, κύριο Γιώργο επιστρέψαμε στα Τρίκαλα.
ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ….
ΑΣΠΑΣΙΑ ΜΑΡΙΑ ΣΑΜΟΡΕΛΗ
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΝΤΙ ΤΖΙΜΑΡΙΝΟ
ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ Α ΛΥΚΕΙΟΥ
