Εκπαιδευτικές εκδρομές, Εκπαιδευτήρια Αθηνά, Τρίκαλα
Η ώρα που περιμέναμε εδώ και πολύ καιρό, ίσως απ΄ την αρχή της χρονιάς έφτασε. Η πενθήμερη εκδρομή μας μόλις ξεκινά. Όλοι πιστοί στο ραντεβού μας στο ΚΤΕΛ στις 10 το πρωί του Σαββάτου στις 19 Μαρτίου 2005. Ποιος θ΄ αργούσε άλλωστε σε ένα τέτοιο ραντεβού; Στις βαλίτσες μας. Καλή διάθεση και αρκετός χώρος για τα ψώνια απ΄ τη Ρώμη. Η διαδρομή μέχρι το χιονισμένο Μέτσοβο, τα Γιάννενα και το λιμάνι της Ηγουμενίτσας κύλησε γρήγορα.
Στις 8 το απόγευμα επιβιβαστήκαμε στο πλοίο για Αγκόνα και αφού βρήκαμε τις καμπίνες μας και ετοιμαστήκαμε, κατεβήκαμε στη ντίσκο του πλοίου. Η πίστα πήρα φωτιά και το κλίμα θύμιζε για τα καλά σχολική εκδρομή. Το επόμενο πρωί μας βρήκε στην ηλιόλουστη Αγκόνα. Ο καιρός, σχεδόν καλοκαιρινός φαίνεται πως είχε ακούσει τα παρακάλια μας. Μετά από περίπου 4 ώρες ταξίδι και πολλά .τούνελ φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στο κέντρο της Ρώμης. Το ίδιο βράδυ βρεθήκαμε να ρίχνουμε τα κέρματά μας στη Fontana di Trevi ελπίζοντας να εκπληρωθούν οι ευχές μας και να γυρίσουμε στη Ρώμη και στη συνέχεια να περπατάμε στη Piazza Νavona.
Την επόμενη μέρα επισκεφθήκαμε το Κολασσαίο, περπατήσαμε στους διαδρόμους του και φωτογραφηθήκαμε με φόντο την αρένα του, ξεχνώντας σχεδόν το αίμα που χύθηκε κάποτε στον χώρο αυτό. Το βράδυ ετοιμαστήκαμε για την έξοδό μας στην πιο κοσμική συνοικία της πόλης την Piazza d’ Espagna, σημείο συνάντησης των ευκατάστατων Ιταλών. Αφού ξεκολλήσαμε τα μάτια μας από τις Lamborgini και τις κόκκινες Ferrari ήπιαμε το ποτό μας στα μπαρ της περιοχής χαζεύοντας παράλληλα τα πολυτελέστατα ξενοδοχεία της.
Παρά την κούραση την επόμενη μέρα ήμασταν όλοι στην ώρα μας. Το πρόγραμμα ήταν άλλωστε πλούσιο. Η ξενάγηση ξεκινά από το Καπιτώλιο Λόφο. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά αντικρίζουμε την ειδικά διαμορφωμένη από τον Μιχαήλ Άγγελο πλατεία σε σχήμα τραπεζιού και το κεντρικό κτίριο όπου στεγάζεται σήμερα το Δημαρχείο της πόλης. Πίσω από το Δημαρχείο σταματάμε να θαυμάσουμε την υπέροχη θέα της ρωμαϊκής αγοράς. Κατηφορίζοντας συναντάμε το μνημείο με τις εξωπραγματικές διαστάσεις που χτίστηκε το 1870 για τον πρώτο βασιλιά της Ιταλίας, το Βίκτορα Εμμανουήλ. Σειρά έχει το Βατικανό. Η έκταση του δεν ξεπερνά τα 100 τ. χλμ. αλλά πολλά κράτη θα ζήλευαν τον πλούτο, τη δύναμη και την επιβλητικότητά του. Αγάλματα, τοιχογραφίες και ψηφιδωτά μας μαγνητίζουν και ζητούν την προσοχή μας μαζί με τις κάπως φλύαρες ξεναγούς μας. Και μετά το παρεκκλήσιο της Καπέλα Σιστίνα. Οι δημιουργίες του Μιχαήλ Άγγελου μας άφησαν κατάπληκτους και σίγουρους πως καμιά γλαφυρή περιγραφή δεν συγκρίνεται με ότι νιώσαμε σηκώνοντας τα μάτια μας προς την οροφή του παρεκκλησίου. Βέβαια δεν θα μπορούσαμε να φύγουμε χωρίς να επισκεφτούμε τη βασιλική του Αγίου Πέτρου. Επιβλητική και αχανής, κάπως ψυχρή αλλά η μεγαλύτερη εκκλησία του κόσμου.
Οι καθηγητές μας φυσικά δεν ξέχασαν πως η Ρώμη εκτός από κέντρο ιστορίας και πολιτισμού είναι και κέντρο μόδας. Έτσι, τα απογεύματα μας ήταν αφιερωμένα στα ψώνια. Τα καταστήματα των ιταλικών και όχι μόνο οίκων, υπέροχα αλλά απρόσιτα. Μπήκαμε, τα θαυμάσαμε-χωρίς να κοιτάμε τιμές βέβαια- και φύγαμε. Το τελευταίο βράδυ στη Ρώμη περιελάμβανε ένα γύρο με το λεωφορείο στα μνημεία και τους δρόμους που φωτισμένοι φάνταζαν εντελώς διαφορετικοί, μοιάζοντας με εικόνες παραμυθιού. Το τέλος της βραδιάς μας βρήκε πάλι στην Piazza Navona μαζί με τους επισκέπτες της απ΄ όλο τον κόσμο να απολαμβάνουμε τον τελευταίο cappuccino στα καφέ της.
Την ημέρα της επιστροφής μας ο καιρός μας τα χάλασε. Παρηγορηθήκαμε με το μύθο που λέει πως όταν φεύγεις απ΄ τη Ρώμη και βρέχει λυπάται που σε χάνει. Με συννεφιά φτάσαμε στην Πομπηία κι έτσι δύσκολα διακρίναμε το Βεζούβιο που με την έκρηξή του έπνιξε στη σκόνη μια ολόκληρη πόλη που μοιάζει όμως ακόμη ζωντανή. Ο ξεναγός μας εδώ πιο άμεσος και αρκετά διασκεδαστικός μας έδειξε τα αρχοντικά, τα μαγαζιά, τις κατοικίες των απλών ανθρώπων και το κλειστό- δυστυχώς- λόγω ανακαίνισης περίφημο πορνείο Lupanarium με τις πονηρές τοιχογραφίες. Στις 8 φτάσαμε στο Μπάρι και επιβιβαστήκαμε στο πλοίο για Ηγουμενίτσα. Η ντίσκο εκείνο το βράδυ δεν λειτουργούσε, ωστόσο η τελευταία βραδιά της εκδρομής κύλησε τέλεια, ιδιαίτερα για τα αγόρια της τάξης μας καθώς οι Αμερικανίδες συνταξιδιώτισσές μας έμειναν μαζί μας στο σαλόνι μέχρι να φτάσουμε στο λιμάνι.
Νωρίς το πρωί πήραμε το δρόμο της επιστροφής για τα Τρίκαλα αλλά και το διάβασμα. Κάνοντας έναν απολογισμό, οφείλουμε ένα μπράβο στον εαυτό μας, γιατί μολονότι πενθήμερη σημαίνει εκτόνωση και ξεφάντωμα, υπήρξαν ελάχιστα παρατράγουδα και ένα ευχαριστώ στους συνοδούς μας και τους οδηγούς των λεωφορείων που μας έφεραν. Το μόνο παράπονο είναι πως δεν καταφέραμε να συναντήσουμε κάποιον ωραίο Ιταλό ή Ιταλίδα. Ίσως τους βρούμε στην επόμενη επίσκεψή μας στη Ρώμη. Μόνο που τότε δεν θα ναι μαζί οι συμμαθητές μας για να τους σχολιάσουμε, να τους φωτογραφήσουμε και να τους θυμόμαστε αργότερα σαν τα.τυχερά της πενθήμερης, της τελευταίας σχολικής εκδρομής μας.
Μπαταγιάννη Θάλεια, μαθήτρια Γ΄ λυκείου