Επιτέλους, η ώρα για την πιο μαγική εκδρομή της γ΄γυμνασίου έφτασε και μαζί της έφερε γέλια, χαρά και ενθουσιασμό. Το Ναύπλιο ήταν στα μάτια όλων των παιδιών της γ΄ τάξης η μοναδική πόλη όπου η γνώση μπορούσε να συγκεραστεί με τη διασκέδαση και τη χαλάρωση. Έτσι, η 10η Απριλίου έγινε η σημαντικότερη μέρα για εμάς και η ανυπομονησία μας φούντωνε όλο και περισσότερο. Τα σχέδια για τα τρία εικοσιτετράωρα που θα μας δινόταν η ευκαιρία να περάσουμε στη γραφική αυτή πόλη, κυριαρχούσαν στο μεγαλύτερο μέρος των διαλειμμάτων με συνεχείς αλλαγές αλλά ένα μόνο σταθερό δεδομένο: ότι θα αξιοποιούσαμε στο έπακρον τη μικρή μας ελευθερία. Και, πράγματι, αυτό κάναμε!
Το πολύωρο ταξίδι όχι μόνο δεν μας στέρησε ούτε λίγη από την ενέργεια που ήμασταν αποφασισμένοι να ξοδέψουμε, αλλά μας πρόσφερε το έναυσμα να περιμένουμε σύντομα τα καλύτερα. Η πρώτη μας στάση ήταν στην Επίδαυρο, όπου αντικρίσαμε με δέος ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα των Ελλήνων: το αρχαίο θέατρο. Η ξενάγησή μας στο χώρο ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και το μουσείο ήρθε να συμπληρώσει τις γνώσεις που ήδη είχαμε αποκτήσει με τα εκπληκτικά του εκθέματα. Στη συνέχεια, μεταβήκαμε στο ξενοδοχείο μας για μια σύντομη ξεκούραση, ώστε να ανακτήσουμε τις δυνάμεις που απαιτούνταν για την πρώτη μας νύχτα στο ονειρεμένο Ναύπλιο. Από την πρώτη κιόλας στιγμή αντιληφθήκαμε ότι αυτή η πόλη έχει πραγματικά κάτι μοναδικό και αισθανθήκαμε τυχεροί που θα μπορούσαμε να το ανακαλύψουμε.
Την επόμενη μέρα, ήμασταν πιο κουρασμένοι αλλά και πιο ανυπόμονοι να εξερευνήσουμε το Ναύπλιο από το οποίο είχαμε πάρει μόνο μια γεύση. Μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για τον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών με τον καιρό σύμμαχό μας σε αυτή την «περιπέτεια», αφού η ανοιξιάτικη αύρα μας έφτιαχνε ακόμη περισσότερο τη διάθεσή μας. Εκεί θαυμάσαμε τη δημιουργικότητα και την ευρεσιτεχνία των αρχαίων προγόνων μας, με αποκορύφωμα την Πύλη των λεόντων και τον θολωτό τάφο του Αγαμέμνονα. Φεύγοντας από εκεί, δεν περιμέναμε ότι κάτι άλλο θα μπορούσε να μας καταπλήξει. Η μαγεία, όμως , που προσφέρει το Παλαμήδι με την πανοραμική θέα όλης της πόλης και της πρασινογάλαζης θάλασσας, δεν θα μπορούσε παρά να διαψεύσει τις προηγούμενες υποθέσεις μας. Στη συνέχεια, σειρά είχε ένας περίπατος στα δρομάκια του Ναυπλίου και την Ακροναυπλία, όπου είχαμε την ευκαιρία να δούμε το σπίτι του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, την πρώτη Βουλή των Ελλήνων, την εκκλησία του Άγιου Σπυρίδωνα και το πρώτο φαρμακείο. Το βράδυ ήρθε ακόμη πιο ενδιαφέρον και με όλους μας να το περιμένουμε πώς και πώς, για να απολαύσουμε τις στιγμές χαλάρωσης που μόνο αυτό μπορούσε τόσο μαγικά να δώσει.
Η τελευταία μέρα άρχισε και πάλι με το πρωινό που όσο νόστιμο κι αν ήταν, δεν μπορούσε να σβήσει τη γεύση της επικείμενης αναχώρησης. Παρ’ όλα αυτά, υποσχεθήκαμε να μην καταστρέψουμε τις ώρες που μας είχαν απομείνει και έτσι τα χαμόγελα φάνηκαν ξανά. Η βόλτα μας στο υπέροχο Ναύπλιο μάς επέτρεψε να χαρούμε για μια ακόμα φορά την όμορφη θάλασσα και τον αναζωογονητικό ήλιο και να πάρουμε μαζί μας κάτι από αυτή την φανταστική πόλη. Γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι πήραμε το δρόμο της επιστροφής ευχαριστημένοι που αυτή η εκδρομή αποδείχθηκε αντάξια των προσδοκιών μας. Αργά το απόγευμα είχαμε φτάσει στα Τρίκαλα με τις καλύτερες αναμνήσεις να μας συνοδεύουν και να επιβεβαιώνουν πως το Ναύπλιο θα μείνει για πάντα στο μυαλό μας σαν μια πόλη που έδωσε πνοή στα όνειρα ελευθερίας κάποιων δεκαπεντάχρονων…
Δέσποινα & Δήμητρα Βοζίκη
Μαθήτριες Γ΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων “Αθηνά”