Μια ποιήτρια ανάμεσά μας … Οι εντυπώσεις της ποιήτριας Ελένης Αλεξίου από τη συνάντησή της με μαθητές και μαθήτριες του γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων «Αθηνά»


Με χαρά αποδέχτηκα πριν λίγες ημέρες την πρόσκληση της φιλολόγου κας Εύης Καραβασίλη να επισκεφθώ τα Εκπαιδευτήρια Αθηνά. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της έκθεσης βιβλίου που διοργανώνεται κάθε χρόνο στα τέλη Απριλίου εντός των Εκπαιδευτηρίων για γονείς, μαθητές κι εκπαιδευτικούς.


Η γνωριμία μου με μαθητές και μαθήτριες του Γυμνασίου έγινε στη βιβλιοθήκη του σχολείου, με θέα τον καταπράσινο κήπο. Θυμήθηκα, ασυνείδητα, το απόφθεγμα του Κικέρωνα «όταν έχεις έναν κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όσα χρειάζεσαι».!


Στη διάρκεια της συνάντησης-γνωριμίας προβληματιστήκαμε με τα παιδιά πάνω σε ορισμούς της ποίησης, που έχουν δοθεί κατά καιρούς, και διατυπώσαμε τους δικούς μας ορισμούς. Τα παιδιά εργάστηκαν ομαδικά συνθέτοντας δικά τους ποιήματα εν είδει διαλόγου με ποιήματα των βιβλίων μου. Με αφορμή τα ίδια ποιήματα συζητήσαμε για τη διαχρονικότητα των θεμάτων της ποίησης, τον έρωτα, τις ανθρώπινες σχέσεις, την απώλεια, την ελπίδα.


Διακειμενικότητα, παρθενογένεση, έμπνευση ήταν μερικά από τα άλλα ζητήματα που θίξαμε ακροθιγώς, αλλά με εκπληκτική- κι ενθαρρυντική- διαύγεια πνεύματος εκ μέρους των μαθητών και μαθητριών. Επικεντρωθήκαμε στη συλλογή μου «Ποιήματα που γράψαμε μαζί» (εκδόσεις Μελάνι) και συζητήσαμε για τη σχέση δημιουργού- κοινωνίας-ομότεχνων. Για να γίνει σαφής αυτή η σχέση, διαβάσαμε τον επίλογο του βιβλίου «Μεγάλη Χίμαιρα», του Μ. Καραγάτση και το ποίημα «Η άλλη εκδοχή», που συμπεριλαμβάνεται στα «Ποιήματα που γράψαμε μαζί». Για τον ίδιο λόγο, διαβάσαμε τα ποιήματα «κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ» (Τόλης Νικηφόρου) και «ακόμη πιο κοντά στην πρόβα» (Ελένη Αλεξίου).

Ποιήματα και ποιητές που συνομιλούν με απόσταση δεκαέξι χρόνων!


κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ
δέντρα, αραιοί διαβάτες, παγωνιά
και κάτω απ' τις κραυγές των γλάρων το Ωδείο.
στο πάρκο της Ηλεκτρικής από νωρίς περίμενα
κοιτάζοντας προς τη μεριά της θάλασσας.
κάποτε φάνηκες
κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ
κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ
και μέσα στην ομίχλη μου χαμογελούσες.
στις μύτες στάθηκες να με φιλήσεις
κι ύστερα έφυγες.
κι όσο, χρόνο το χρόνο, στο βάθος σβήνεις
τόσο πιο καθαρά λάμπεις στα μάτια μου
μέχρι που ξέρω πια με βεβαιότητα
πως είσαι δεκαοχτώ χρονώ
κάπου έξι μήνες πιο μικρή από μένα
πηγαίνεις στο παλιό Ωδείο
σε λεν Σιμόνη κι αγαπιόμαστε τρελά
(Τόλης Νικηφόρου, Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, εκδόσεις Νέας Πορείας, 1999)
ακόμη πιο κοντά στην πρόβα
όταν τελειώνουμε το Ωδείο
με περιμένεις δίπλα στο ποδήλατο
με θέλεις τόσο που σπανίως με κοιτάς στα μάτια
-το ξέρεις άλλωστε ότι μου αρέσουν οι μεγάλοι-
χαϊδεύεις το τιμόνι κλωτσάς ένα χαλίκι
δεν είσαι ντροπαλός μα ούτε και θρασύς
είσαι το παιδί που περνάει από το κέντρο
κρατώντας το κόρνο δίχως θήκη
δίνεις προτεραιότητα στα περιστέρια
όταν διασχίζουν κάθετα το δρόμο
δοκιμάζεις στο χέρι σου τα φιλιά που θέλεις να μου δώσεις
νωρίτερα το απόγευμα έκλεψες την παρτιτούρα μου
για να καθίσουμε ακόμη πιο κοντά στην πρόβα


(Ελένη Αλεξίου, Ποιήματα που γράψαμε μαζί, εκδόσεις Μελάνι, 2015)

Στην όμορφη ατμόσφαιρα της συνάντησης συνετέλεσε εκτός από το φιλικό και προσεγμένο περιβάλλον των Εκπαιδευτηρίων Αθηνά, η θερμή υποδοχή εκ μέρους του Διευθυντή του Γυμνασίου, κ. Παππά Μίλτου, καθώς και η καλή διάθεση των παιδιών, η προθυμία τους να συζητήσουν, η ευχέρειά τους στο λόγο και η άριστη προετοιμασία της συνάντησης εκ μέρους της κας Καραβασίλη.

Αποχαιρέτησα τα παιδιά και τον φιλόξενο χώρο των Εκπαιδευτηρίων με τα ποιήματα του Μπόρχες, δώρο ανεκτίμητο εκ μέρους του Σχολείου.

Καλή συνέχεια, παιδιά, κι όπως χαρακτηριστικά περιέγραψε ένας συμμαθητής σας, να θυμάστε ότι « η ποίηση είναι ο χάρτης που οδηγεί στην καρδιά του ανθρώπου»!

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Ελένη Αλεξίου
εκπαιδευτικός-ποιήτρια

Φωτογραφίες

facebook contact